Η Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου είναι για μένα μια από τις πιο ξεχωριστές ημέρες του χρόνου. Όχι μόνο γιατί τιμά τη δύναμη των βιβλίων, αλλά γιατί μου θυμίζει τον βαθύτερο λόγο για τον οποίο γράφω: τα παιδιά.
Κάθε επίσκεψη σε ένα σχολείο είναι μια εμπειρία μοναδική. Μπαίνοντας σε μια τάξη, δεν συναντώ απλώς μαθητές· συναντώ μικρούς ανθρώπους γεμάτους φαντασία, ειλικρίνεια και μια αφοπλιστική αυθεντικότητα. Στα μάτια τους βλέπω την περιέργεια για τον κόσμο, την ανάγκη να ακούσουν, να εκφραστούν, να ονειρευτούν. Και μέσα σε αυτή τη ζωντανή, παλλόμενη ατμόσφαιρα, νιώθω κι εγώ να ανανεώνομαι, να εμπνέομαι, να θυμάμαι γιατί ξεκίνησα να γράφω.
Οι παρουσιάσεις των βιβλίων μου στα σχολεία δεν είναι ποτέ ίδιες. Κάθε τάξη έχει τον δικό της παλμό, τη δική της ενέργεια. Υπάρχουν παιδιά πιο εξωστρεφή, που σηκώνουν με ανυπομονησία το χέρι τους για να μιλήσουν, και άλλα πιο ήσυχα, που εκφράζονται με ένα χαμόγελο ή ένα βλέμμα. Όμως όλα, με τον δικό τους τρόπο, συμμετέχουν. Και αυτή η συμμετοχή είναι που κάνει κάθε συνάντηση τόσο πολύτιμη.
Δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια τη συγκίνηση που νιώθω όταν ακούω τα παιδιά να επαναλαμβάνουν τα συνθήματα των βιβλίων μου. Λέξεις που κάποτε γεννήθηκαν μέσα στη σιωπή της σκέψης, τώρα ακούγονται δυνατά, καθαρά, γεμάτες ζωή. Είναι σαν να αποκτούν νέα υπόσταση, σαν να μεγαλώνουν και να δυναμώνουν μέσα από τις παιδικές φωνές. Εκείνες τις στιγμές συνειδητοποιώ πως το βιβλίο έχει πια φύγει από μένα· έχει βρει τον δρόμο του και ανήκει στους αναγνώστες του.
Αυτό που με συγκινεί ακόμη περισσότερο είναι ο τρόπος με τον οποίο τα παιδιά συνδέονται με τις ιστορίες. Βλέπουν κομμάτια του εαυτού τους μέσα στους ήρωες, ταυτίζονται, προβληματίζονται, ελπίζουν. Και πολλές φορές, μέσα από μια απλή ερώτηση ή μια αυθόρμητη κουβέντα, μου θυμίζουν αλήθειες που εμείς οι μεγάλοι ξεχνάμε.
Για μένα, το να βρίσκομαι κοντά στα παιδιά δεν είναι απλώς μέρος της συγγραφικής μου πορείας· είναι ανάγκη. Είναι μια συνεχής υπενθύμιση ότι η ουσία βρίσκεται στα απλά: στην επικοινωνία, στο μοίρασμα, στην αγάπη. Κάθε συνάντηση μαζί τους είναι ένα μικρό μάθημα ζωής.
Σε έναν κόσμο που αλλάζει γρήγορα, το παιδικό βιβλίο παραμένει ένας σταθερός φάρος. Μέσα από τις σελίδες του, τα παιδιά μπορούν να ταξιδέψουν, να νιώσουν, να κατανοήσουν τον εαυτό τους και τους άλλους. Και αν ένα βιβλίο καταφέρει να αγγίξει έστω και μία παιδική ψυχή, τότε έχει ήδη πετύχει τον σκοπό του.
Η Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου είναι μια ευκαιρία να γιορτάσουμε όλα αυτά. Να θυμηθούμε τη σημασία της ανάγνωσης, να φέρουμε τα παιδιά πιο κοντά στα βιβλία και –το πιο σημαντικό– να τα ακούσουμε. Γιατί μέσα στις φωνές τους κρύβεται το μέλλον.
Και εγώ νιώθω βαθιά ευγνωμοσύνη που έχω τη δυνατότητα να είμαι μέρος αυτού του όμορφου ταξιδιού. Να γράφω για τα παιδιά, να τα συναντώ, να μαθαίνω από αυτά και να συγκινούμαι ξανά και ξανά, κάθε φορά που μια μικρή φωνή δίνει ζωή στις λέξεις μου.
ΥΓ: Οι εικόνες αποτελούν φωτογραφικό υλικό από παρουσίαση για το βιβλίο μου “Πες ΣΤΟΠ λιοντάρι” στο 15ο Δημοτικό Σχολείο Κερατσινίου, την Δευτέρα 30/03/2026.