Ανάμεσα

Οι ταμπέλες που κουβαλάμε χωρίς να το καταλαβαίνουμε

Αυτές οι σκέψεις γεννήθηκαν μετά από δύο στιγμές που με έκαναν να σταθώ λίγο παραπάνω. Από τη μία, την παρουσίαση σε ένα σχολείο, όπου είδα παιδιά να έχουν γράψει για μένα, τη ζωή μου και τα βιβλία μου. Από την άλλη, το άρθρο που έγραψα για τις ταμπέλες που το περιβάλλον βάζει στις γυναίκες.

Κάπου ανάμεσα στο πώς με είδαν εκείνα τα παιδιά και στο πώς μας βλέπουν οι άλλοι γενικότερα, γεννήθηκε μια άλλη σκέψη, πιο εσωτερική.

Υπάρχουν οι ταμπέλες που μας βάζουν οι άλλοι. Αυτές που τις ακούμε, τις αναγνωρίζουμε, πολλές φορές τις πολεμάμε.

Και υπάρχουν κι εκείνες οι άλλες, οι πιο ύπουλες.

Αυτές που δεν μας τις φόρεσε κανείς με το ζόρι. Τις φορέσαμε μόνοι μας.

Σιγά σιγά, σχεδόν ανεπαίσθητα.

«Δεν είμαι αρκετή»
«Δεν μπορώ»
«Εγώ είμαι έτσι»
«Δεν αλλάζω»

Και κάπως έτσι, μια φράση γίνεται πεποίθηση.
Και μια πεποίθηση γίνεται ταυτότητα.

Το παράξενο είναι ότι δεν θυμόμαστε καν πότε ξεκίνησε. Ίσως από μια κουβέντα που μας είπαν μικροί. Ίσως από μια αποτυχία που μας σημάδεψε περισσότερο απ’ όσο έπρεπε. Ίσως από την ανάγκη να χωρέσουμε κάπου…και αυτή η μανία μας να προσπαθούμε να μικρύνουμε για να χωρέσουμε κάπου!

Και μεγαλώνοντας, συνεχίζουμε να συστήνουμε τον εαυτό μας μέσα από αυτές τις ταμπέλες. Σαν να είναι αλήθειες. Σαν να είναι δεδομένα. Σαν να μην αλλάζουν.

Όμως αλλάζουν.

Γιατί δεν είναι η αλήθεια μας. Είναι η εκδοχή που πιστέψαμε.

Και ίσως το πιο δύσκολο δεν είναι να διώξουμε τις ταμπέλες των άλλων.
Είναι να αμφισβητήσουμε αυτές που έχουμε αποδεχτεί.

Να σταθούμε για λίγο απέναντι στον εαυτό μας και να ρωτήσουμε:

Αυτό που πιστεύω για μένα… είναι δικό μου;
Ή το έμαθα;

Γιατί υπάρχει μια τεράστια διαφορά.

Όταν κάτι είναι δικό σου, σε ελευθερώνει.
Όταν είναι δανεικό, σε περιορίζει. Και κάπου εκεί αρχίζει μια άλλη διαδικασία. Όχι να γίνεις κάποιος άλλος.
Αλλά να ξεφορτωθείς ό,τι δεν είσαι δημιουργώντας μια εσωτερική επανάσταση.

Γιατί καμιά φορά, το πιο δυνατό «όχι» που μπορείς να πεις,
είναι αυτό που λες μέσα σου:

«Αυτό δεν είμαι εγώ»

Και από εκεί και πέρα… αρχίζεις να συστήνεσαι ξανά.