Γενέθλια Μάρτυρας

Τα κεράκια με τον αριθμό «28» έλειπαν ακόμα από την κορυφή της τούρτας, αλλά η γιορτή είχε ήδη τη μυρωδιά της σοκολάτας. Η Μπελ κοίταξε το ρολόι της· επτά το απόγευμα. Τα γενέθλιά της είχαν ξεκινήσει με τη συνηθισμένη μοναξιά των ανθρώπων που μετακομίζουν σε μια ξένη πόλη, μέχρι που ανακάλυψε το μικρό ζαχαροπλαστείο της κυρίας Ελένης στη γωνία του στενού της.

Η Ελένη, μια γυναίκα με ζεστά μάτια και χέρια που μύριζαν πάντα βανίλια, την είχε υποδεχτεί σαν δικό της άνθρωπο. «Για τα γενέθλιά σου, κορίτσι μου, θα φτιάξω κάτι ξεχωριστό», της είχε υποσχεθεί την προηγούμενη μέρα.

Τώρα, η Μπελ στεκόταν μπροστά στον πάγκο, χαμογελώντας καθώς η Ελένη τύλιγε το κουτί με μια κόκκινη κορδέλα.

«Ελπίζω να σου αρέσει, Μπελ. Φέτος, όλα θα αλλάξουν για σένα, έχω ένα προαίσθημα», είπε η ζαχαροπλάστης με ένα χαμόγελο που όμως έμοιαζε κάπως κουρασμένο.

«Είναι υπέροχη, κυρία Ελένη. Σας ευχαριστώ για όλα».

Η Ελένη σήκωσε το κουτί για να της το παραδώσει. Τα δάχτυλά τους ακούμπησαν για ένα δευτερόλεπτο το χαρτόνι. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, ένας ξερός, εκκωφαντικός ήχος έσκισε τον αέρα.

Το τζάμι της βιτρίνας πίσω από την Μπελ έγινε χίλια κομμάτια. Πριν προλάβει να καταλάβει τι συνέβη, το σώμα της Ελένης τινάχτηκε προς τα εμπρός. Το κουτί ξέφυγε από τα χέρια της και έπεσε στο πάτωμα, σκορπίζοντας τη σοκολάτα στα πλακάκια. Μια μικρή, σκοτεινή κηλίδα άρχισε να απλώνεται στο στήθος της ηλικιωμένης γυναίκας, ακριβώς πάνω από την ποδιά της.

Η Ελένη έπεσε βαριά πάνω στον πάγκο και μετά στο πάτωμα, ακριβώς στα πόδια της Μπελ. Τα μάτια της, διάπλατα ανοιχτά από τον τρόμο, κοίταξαν την Μπελ για μια τελευταία φορά. Τα χείλη της κουνήθηκαν, βγάζοντας μόνο έναν ψίθυρο: «Το… το βιβλίο…». Μετά, έσβησε.

Ο χρόνος πάγωσε. Η Μπελ έπεσε στα γόνατα, τα χέρια της βάφτηκαν με το αίμα της γυναίκας που πριν λίγα δευτερόλεπτα της χαμογελούσε. Έξω από το σπασμένο τζάμι, μέσα στο μισοσκόταδο του δρόμου, μια φιγούρα ντυμένη στα μαύρα κατέβασε ένα όπλο με σιγαστήρα. Ο δολοφόνος έστρεψε το βλέμμα του κατευθείαν πάνω στην Μπελ. Εκείνη είδε τη λάμψη των ματιών του κάτω από την κουκούλα. Ήταν η μοναδική μάρτυρας. Ο τρόμος λειτούργησε σαν ηλεκτροσόκ. Η Μπελ σηκώθηκε, άρπαξε ενστικτωδώς την τσάντα της και έτρεξε προς την πίσω πόρτα του εργαστηρίου, την ώρα που ο άντρας πηδούσε πάνω από τα σπασμένα γυαλιά της βιτρίνας.

Η καταδίωξη στους σκοτεινούς δρόμους της πόλης ήταν ένας εφιάλτης που δεν έλεγε να τελειώσει. Η Μπελ έτρεχε στα τυφλά, με την ανάσα της να καίει τα πνευμόνια της. Πίσω της, άκουγε τα βαριά, ρυθμικά βήματα του διώκτη της. Ήξερε ότι αν σταματούσε, θα πέθαινε.

Έστριψε σε ένα στενό, μετά σε ένα άλλο, προσπαθώντας να χαθεί στο λαβύρινθο των παλιών κτιρίων. Δεν ήξερε που πήγαινε. Η βροχή άρχισε να πέφτει, σβήνοντας τα δάκρυα στο πρόσωπό της αλλά κάνοντας το έδαφος επικίνδυνα ολισθηρό. Γλίστρησε, έπεσε, μάτωσε τα γόνατά της, αλλά σηκώθηκε αμέσως. Ο άντρας με τα μαύρα πλησίαζε. Είχε την υπομονή κυνηγού που ξέρει ότι το θήραμά του έχει εγκλωβιστεί. Η Μπελ έφτασε σε ένα αδιέξοδο κοντά στις παλιές αποθήκες του λιμανιού. Μπροστά της υψωνόταν ένας σκουριασμένος τοίχος, πίσω της ο θάνατος. Γύρισε και τον αντιμετώπισε, καθώς εκείνος έβγαινε αργά από τη σκιά, κρατώντας ακόμα το όπλο.

«Δεν χρειαζόταν να γίνει έτσι, Μπελ», είπε μια φωνή, παραδόξως ήρεμη, σχεδόν γνώριμη.

Ο άντρας κατέβασε την κουκούλα του. Η Μπελ ένιωσε την καρδιά της να σταματά. Ήταν ο Άλκης, ο αστυνόμος της γειτονιάς, ο άνθρωπος που συχνά έπινε καφέ στο ζαχαροπλαστείο και στον οποίο η ίδια σκόπευε να τρέξει για βοήθεια.

«Εσύ… γιατί;» ψιθύρισε, τρέμοντας.

«Η Ελένη ήξερε πολλά για το κύκλωμα εκβιασμών που κάλυπτα», είπε ο Άλκης, κάνοντας ένα βήμα μπροστά. «Και σήμερα αποφάσισε να τα γράψει όλα σε ένα ημερολόγιο για να τα δώσει στον εισαγγελέα. Ήθελε να καθαρίσει τη συνείδησή της, είπε… Δεν μου άφησε άλλη επιλογή. Κι εσύ, βρέθηκες σε λάθος μέρος, τη λάθος στιγμή. Χρόνια πολλά, Μπελ», είπε ξερά και σήκωσε το όπλο, σημαδεύοντας το στήθος της.

Η Μπελ έκλεισε τα μάτια, περιμένοντας το τέλος. Όμως, αντί για τον ήχο του πυροβολισμού, ένας άλλος θόρυβος αντήχησε στο στενό: το ουρλιαχτό των σειρήνων της αστυνομίας και το φρενάρισμα τριών περιπολικών που απέκλεισαν την έξοδο.

«Αστυνομία! Πετάξτε το όπλο!» ακούστηκε μια φωνή από τον τηλεβόα.

Ο Άλκης πάγωσε, κοιτάζοντας γύρω του εγκλωβισμένος. Μέσα σε δευτερόλεπτα, αστυνομικοί τον ακινητοποίησαν και τον έριξαν στο έδαφος, περνώντας του χειροπέδες. Ανάμεσα στους αστυνομικούς εμφανίστηκε ο επιθεωρητής Μακρής, ο ανώτερος του Άλκη. Πλησίασε την Μπελ και της έριξε μια κουβέρτα στους ώμους.

«Είστε καλά, δεσποινίς;» ρώτησε με ειλικρινή ανησυχία.

«Πώς… πώς με βρήκατε;» ρώτησε η Μπελ, ακόμα σε σοκ.

Ο Μακρής της έδειξε το κινητό του τηλέφωνο. «Η κυρία Ελένη μας είχε καλέσει λίγα λεπτά πριν φτάσετε στο μαγαζί. Μας είπε ότι φοβόταν για τη ζωή της και ότι ο Άλκης την απειλούσε. Είχε αφήσει μια ανοιχτή γραμμή στο σταθμό μας μέσω μιας κρυφής εφαρμογής. Όταν ακούσαμε τον πυροβολισμό, εντοπίσαμε το σήμα του κινητού σας, ξέροντας ότι ο δολοφόνος θα σας κυνηγούσε. Φτάσαμε όσο πιο γρήγορα μπορούσαμε».

Η Μπελ κοίταξε τον Άλκη, ο οποίος οδηγήθηκε στο πίσω κάθισμα του περιπολικού, με το πρόσωπό του σκοτεινό. Το κακό είχε ηττηθεί, η αλήθεια είχε λάμψει, αλλά το τίμημα ήταν βαρύ.

Λίγες μέρες αργότερα, η Μπελ επισκέφτηκε το σφραγισμένο πλέον ζαχαροπλαστείο. Στο κατώφλι, κάποιος είχε αφήσει λίγα λευκά λουλούδια.

Δεν θα ξεχνούσε ποτέ εκείνη τη νύχτα, ούτε την κυρία Ελένη που θυσιάστηκε για να αποκαλυφθεί η διαφθορά. Τα 28α γενέθλιά της δεν είχαν τούρτα και τραγούδια, αλλά της έδωσαν ένα πιο πολύτιμο μάθημα: τη σημασία της δικαιοσύνης και την αξία της ίδιας της της ζωής, την οποία πλέον ήταν αποφασισμένη να ζήσει στο έπακρο.

Ελένη Μανταδάκη