Γυναίκες που τολμούν- Listen your “Inner Voices”
Τελικά, το θάρρος δεν είναι η απουσία του φόβου…
Θαυμάζω βαθιά τις γυναίκες που βρίσκουν το θάρρος να αφήσουν πίσω τους την ασφάλεια για να κυνηγήσουν το όνειρό τους. Ξέρεις, εκείνες που μια μέρα κοιτάζουν τη ζωή που έχουν χτίσει, τη σταθερή δουλειά, τον μισθό που μπαίνει στην ώρα του, το πρόγραμμα που δεν τις εκπλήσσει ποτέ και αποφασίζουν πως κάτι τους λείπει. Όχι γιατί δεν φοβούνται. Φυσικά και φοβούνται! Αλλά γιατί η φωνή της καρδιάς τους είναι πλέον πιο δυνατή από τη βολική σιγουριά.
Κι ας μην γελιόμαστε, το να ξεκινάς από την αρχή δεν είναι ποτέ στρωμένο με ροδοπέταλα. Είναι μια διαδρομή γεμάτη «πέφτω και σηκώνομαι». Είναι εκείνες οι στιγμές που κάθεσαι μόνη σου και αναρωτιέσαι αν αξίζει τον κόπο. Γνωρίζω τέτοιες γυναίκες, έχω δει τον αγώνα τους από κοντά και οφείλω να ομολογήσω πως τις ζηλεύω. Τις ζηλεύω όχι για την επιτυχία τους, αλλά για την ικανότητά τους να αφοσιωθούν ολοκληρωτικά στο όνειρό τους, χωρίς να κοιτάζουν πίσω.
Όλα αυτά τα σκέφτομαι με αφορμή τη φίλη μου, τη Μαρίνα Κριεμπάρδη. Την είδα να παίρνει τη μεγάλη απόφαση, να αφήνει μια δουλειά που της εξασφάλιζε την ηρεμία της και να βουτάει στα βαθιά, φτιάχνοντας το δικό της brand, το “inner voices”. Την παρατηρώ να παλεύει, να δημιουργεί, να χτίζει κάτι δικό της, και βλέπω στα μάτια της τη φωτιά κάποιου που επιτέλους ακούει τον εαυτό του.
Δεν πετυχαίνουν όλες με την πρώτη. Ο δρόμος της Μαρίνας, όπως και κάθε γυναίκας που τολμά, δεν είναι πάντα εύκολος. Όμως όλες έχουν κάτι κοινό: το θάρρος να πουν «θα το προσπαθήσω». Και μόνο γι’ αυτό, αξίζουν τον θαυμασμό μας.
Γιατί ας είμαστε ειλικρινείς: τα όνειρα δεν γίνονται πραγματικότητα από εκείνους που κάθονται και περιμένουν την «κατάλληλη στιγμή». Η στιγμή δεν είναι ποτέ τέλεια. Γίνονται πραγματικότητα από εκείνους που, σαν τη Μαρίνα, τολμούν να κάνουν το πρώτο βήμα, παρόλο που τρέμουν.
Σκέφτομαι συχνά όλες αυτές τις γυναίκες που χτίζουν τη ζωή που ονειρεύονται, ακόμη κι όταν δεν έχουν καμία εγγύηση ότι θα τα καταφέρουν. Που βάζουν το στοίχημα με τον εαυτό τους και συνεχίζουν, μέρα με τη μέρα.
Αν είσαι κι εσύ μια από αυτές, θέλω να ξέρεις: αξίζεις κάθε σεβασμό. Αξίζεις τον σεβασμό όχι μόνο για το αποτέλεσμα, αλλά για την τόλμη να μην συμβιβαστείς. Γιατί το να προσπαθείς να γίνεις η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου, σε έναν κόσμο που συχνά σου ζητάει απλώς να «βολευτείς», είναι η μεγαλύτερη επανάσταση που μπορείς να κάνεις.
Μην σταματάς. Ακόμα κι αν το βήμα φαίνεται μικρό, είναι δικό σου.
Και αυτό είναι που μετράει τελικά.
©elenimantadaki, Ιούνιος 2026
