Γίνε όσα ονειρεύεσαι

Υπάρχουν κάποιες στιγμές στη ζωή που σε βρίσκουν απροετοίμαστη. Στιγμές που δεν τις περιμένεις, κι όμως έρχονται και σου θυμίζουν όλα όσα έχουν πραγματική αξία. Μια τέτοια στιγμή έζησα παρακολουθώντας την κόρη μου στις επιδείξεις του aerial. Μόλις την είδα να ανεβαίνει στα πανιά, τα μάτια μου βούρκωσαν. Δεν ήταν μόνο η περηφάνια. Ήταν και η ανάμνηση όλων όσων είχα νιώσει όταν μου ζήτησε για πρώτη φορά να ξεκινήσει αυτό το άθλημα. Θυμάμαι τον φόβο μου. «Θα κρεμιέται από τα πανιά; Θα είναι ασφαλής; Θα τα καταφέρει;». Οι σκέψεις μιας μητέρας έτρεχαν πιο γρήγορα από τη λογική. Κι όμως, όπως συμβαίνει συχνά με τα παιδιά, εκείνα βλέπουν μόνο το όνειρο. Εμείς βλέπουμε πρώτα τα εμπόδια. Τη γράψαμε στο τμήμα και ξεκίνησε τις προπονήσεις. Κάθε εβδομάδα επέστρεφε στο σπίτι με κατακόκκινα μάγουλα από την προσπάθεια, κουρασμένη αλλά χαμογελαστή. Άλλες φορές μιλούσε ασταμάτητα για όσα είχε μάθει και άλλες φορές παραπονιόταν πως κάτι δεν της έβγαινε όπως ήθελε. Όμως ποτέ δεν ζήτησε να σταματήσει. Και τότε κατάλαβα πως αυτό που έβλεπα δεν ήταν απλώς ένα παιδί που κάνει ένα χόμπι. Ήταν ένα παιδί που μάθαινε να επιμένει. Να προσπαθεί. Να πέφτει και να ξανασηκώνεται. Στην παράσταση δεν είδα μόνο λίγα λεπτά χορού στον αέρα, είδα μπροστά μου μια ολόκληρη χρονιά προσπάθειας. Είδα τις ώρες της εξάσκησης, τις στιγμές που δυσκολεύτηκε, την υπομονή που χρειάστηκε να δείξει για να πετύχει κάτι που στην αρχή φαινόταν ακατόρθωτο.

Και τότε μου ήρθε μια σκέψη που ξεπερνούσε το aerial και αφορούσε όλους μας.

Τελικά μπορούμε να πετύχουμε πολλά περισσότερα από όσα πιστεύουμε.

Όχι επειδή είμαστε οι πιο ταλαντούχοι. Όχι επειδή είμαστε οι πιο δυνατοί. Αλλά επειδή αγαπάμε κάτι αρκετά ώστε να συνεχίσουμε να προσπαθούμε ακόμη κι όταν δυσκολευόμαστε.

Η κόρη μου, χωρίς να το ξέρει, μου θύμισε ένα μάθημα που συχνά ξεχνάμε μεγαλώνοντας. Ότι τα όνειρα δεν έχουν ηλικία. Ότι οι γυναίκες, είτε είναι μικρά κορίτσια είτε ενήλικες με υποχρεώσεις, οικογένεια και αμέτρητες ευθύνες, μπορούν να καταφέρουν όσα λαχταρούν. Αρκεί να το θελήσουν πραγματικά. Αρκεί να το πιστέψουν! Συχνά μεγαλώνουμε σε έναν κόσμο που μας μαθαίνει να συγκρινόμαστε. Από τα πρώτα σχολικά χρόνια ακούμε ποιος είναι πρώτος, ποιος πήρε τον καλύτερο βαθμό, ποιος έτρεξε πιο γρήγορα, ποιος πέτυχε περισσότερα. Σαν η αξία μας να εξαρτάται από το αν βρισκόμαστε μπροστά από κάποιον άλλον. Ποτέ δεν κατάφερα να δω τη ζωή έτσι. Θυμάμαι ακόμη τους καθηγητές μου να μου λένε πως είμαι πρώτη στην τάξη. Κι εγώ να αναρωτιέμαι γιατί αυτό θεωρείται τόσο σημαντικό. Δεν με ενδιέφερε να ξεπεράσω τους φίλους μου. Δεν ήθελα να είμαι καλύτερη από εκείνους. Ήθελα να είμαι καλύτερη από τον χθεσινό εαυτό μου. Αυτός είναι, πιστεύω, ο μόνος υγιής ανταγωνισμός. Γιατί όταν συγκρίνεσαι συνεχώς με τους άλλους, πάντα θα υπάρχει κάποιος πιο γρήγορος, πιο όμορφος, πιο επιτυχημένος ή πιο ταλαντούχος. Όταν όμως συγκρίνεσαι με τον εαυτό σου, κάθε μικρό βήμα γίνεται νίκη. Κάθε πρόοδος αποκτά αξία. Έτσι ακριβώς παρακολούθησα και την κόρη μου εχθές. Δεν πρόσεξα αν εκτέλεσε τις κινήσεις της καλύτερα ή χειρότερα από τα υπόλοιπα παιδιά. Δεν μέτρησα επιδόσεις. Δεν έκανα συγκρίσεις. Το βλέμμα μου ήταν καρφωμένο μόνο πάνω της. Και αυτό που έβλεπα ήταν ευτυχία! Μια ευτυχία αληθινή, καθαρή, που γεννιέται όταν κάνεις κάτι που αγαπάς. Όταν νιώθεις περήφανος για τον εαυτό σου όχι επειδή νίκησες κάποιον άλλον, αλλά επειδή τόλμησες να δοκιμάσεις.

Ίσως τελικά αυτό να είναι το σημαντικότερο δώρο που μπορούμε να προσφέρουμε στα παιδιά μας. Όχι να τους μάθουμε να κερδίζουν τους άλλους, αλλά να τους μάθουμε να πιστεύουν στον εαυτό τους. Να κυνηγούν τα όνειρά τους. Να μη φοβούνται την αποτυχία. Να συνεχίζουν.

Αν είχα μία μόνο ευχή να δώσω στις κόρες μου, θα ήταν αυτή:

Να γίνετε όλα όσα ονειρεύεστε!

Και αν μπορούσα να προσθέσω ακόμη μία, θα δανειζόμουν μια φράση που διάβασα πρόσφατα στο βιβλίο Νερό που Σωπαίνει της Νόνικα Κωνσταντουδάκη.

Μια πρόταση τόσο μικρή και τόσο σπουδαία:

“Θέλω να ζήσετε”