Η Ιεροτελεστία της Γραφής στις Διακοπές: Δουλειά ή Ανάσα;

Οι διακοπές πλησιάζουν και με θυμάμαι καθισμένη σε μια σκιασμένη γωνιά της βεράντας του ξενοδοχείου, με το καλοκαιρινό αεράκι να ανακατεύει τις σελίδες του τετραδίου μου και αναρωτιέμαι ξανά το ίδιο ερώτημα που με τριβελίζει κάθε καλοκαίρι: Είναι αυτό δουλειά;

Το λάπτοπ μένει πίσω, κλειδωμένο στο γραφείο του σπιτιού, μια συνειδητή επιλογή για να «αποσυνδεθώ». Κι όμως, το χέρι μου κρατά το στυλό και το χαρτί γεμίζει με σκέψεις, περιγραφές και ιστορίες για το blog , κάθε χρόνο τα ίδια… Αν το έγραφα σε ένα Word, θα το ονόμαζα δουλειά χωρίς δεύτερη σκέψη. Επειδή όμως το γράφω στο χαρτί, ανάμεσα στις βουτιές και τα παγωμένα καφεδάκια, μοιάζει με κάτι άλλο.

Η Λεπτή Γραμμή μεταξύ Πάθους και Υποχρέωσης

Η δουλειά, στο μυαλό των περισσότερων, είναι κάτι που οφείλεις να κάνεις. Είναι το πρόγραμμα, τα deadlines, οι προσδοκίες των άλλων, η παραγωγή ενός αποτελέσματος που ανταλλάσσεται με αμοιβή. Το μεράκι, από την άλλη, είναι μια εσωτερική ορμή. Είναι η ανάγκη να εκτονώσεις αυτό που έχεις μέσα σου, όχι γιατί πρέπει, αλλά γιατί αν δεν το κάνεις, θα πνιγείς από την ακινησία των λέξεων.

Το γράψιμο στις διακοπές δεν είναι δουλειά με την παραδοσιακή έννοια. Είναι η εξάσκηση της ελευθερίας μου.

Όταν γράφω για το blog μου ενώ οι υπόλοιποι κοιμούνται τη μεσημεριανή σιέστα, δεν με καθοδηγεί το άγχος της δημοσίευσης. Με καθοδηγεί η καθαρή απόλαυση της παρατήρησης. Το χρώμα του ουρανού που αλλάζει καθώς δύει ο ήλιος, ο ήχος των τζιτζικιών, η αίσθηση της άμμου στα πόδια ή η μυρωδιά του χλωρίου της πισίνας που λατρεύω. Όλα αυτά γίνονται πρώτη ύλη που θέλει να αποτυπωθεί στο χαρτί. Να φύγει από μένα και να σε φτάσει.

Γιατί, λοιπόν, νιώθω ενοχές;

Ίσως γιατί έχουμε μάθει να συνδέουμε την ξεκούραση με την απόλυτη παθητικότητα. Ότι στις διακοπές πρέπει μόνο να καταναλώνεις εμπειρίες, όχι να τις επεξεργάζεσαι. Όμως, για εμάς τους ανθρώπους που το «μέσα» μας λειτουργεί μέσα από τις λέξεις, η γραφή είναι μέρος της ανάσας μας. Ποιός απο μας που γράφουμε μπορεί να υπάρχει χωρίς να γράφει, έστω και σε χαρτοπετσέτα;

Αν σταματούσα να γράφω, θα ένιωθα ότι κάτι μου λείπει, ότι η εμπειρία των διακοπών μένει ημιτελής. Δεν γράφω για να ικανοποιήσω έναν αλγόριθμο ή για να γεμίσω ένα περιεχόμενο. Γράφω γιατί η γραφή είναι ο τρόπος μου να επικοινωνήσω με τον κόσμο, ακόμα και όταν ο κόσμος αυτός είναι μόνο οι αναγνώστες του blog μου.

Το Συμπέρασμα της Σιωπής

Ας καταρρίψουμε τον μύθο: Το μεράκι δεν αναιρεί τη δουλειά, αλλά την αναβαθμίζει. Όταν το μεράκι μετατρέπεται σε δημιουργία, παύει να είναι αγγαρεία και γίνεται κομμάτι της ταυτότητάς μας.

Αν λοιπόν, φέτος το καλοκαίρι, με βρείτε να κρατώ ένα τετράδιο και να κοιτάζω αφηρημένα το πέλαγος, μην αναρωτηθείτε αν δουλεύω. Αναρωτηθείτε αν απολαμβάνω την ελευθερία να εκφράζομαι. Γιατί η απάντηση είναι πως, ναι, γράφω. Και σε αυτόν τον κόσμο, το να γράφεις με πάθος είναι ίσως η πιο ουσιαστική δουλειά που μπορείς να προσφέρεις στον εαυτό σου. Το χαρτί γεμίζει. Το καλοκαίρι κυλάει. Και κάπως έτσι, οι διακοπές αποκτούν το νόημα που τους αξίζει.

Εσύ έχεις κάποιο «μεράκι» που σε ακολουθεί παντού, ακόμα και στις πιο χαλαρές στιγμές σου, ή πιστεύεις ότι στις διακοπές πρέπει να αφήνουμε τα πάντα στην άκρη;