Οι γλώσσες της αγάπης

Υπάρχουν λέξεις που τις ακούμε για χρόνια, αλλά έρχεται μια συγκεκριμένη στιγμή στη ζωή μας που αποκτούν άλλο νόημα. Για μένα, οι γλώσσες της αγάπης ήταν μία από αυτές. Από τότε που τις ανακάλυψα, άλλαξαν τον τρόπο που βλέπω όχι μόνο τα παιδιά μου, αλλά και τους ανθρώπους γύρω μου.

Μήπως αγαπάμε σε διαφορετικές γλώσσες;

Υπάρχουν φορές που πιστεύουμε πως η αγάπη αρκεί από μόνη της. Ότι, αφού αγαπάμε βαθιά έναν άνθρωπο, εκείνος θα το καταλάβει. Κι όμως, πολλές φορές η αγάπη μοιάζει με μια ξένη γλώσσα. Είναι εκεί, αλλά δεν φτάνει ποτέ πραγματικά στον παραλήπτη της.

Τι είναι οι γλώσσες της αγάπης;

Τα τελευταία χρόνια γίνεται όλο και περισσότερη συζήτηση γύρω από τις «γλώσσες της αγάπης». Πρόκειται για μια θεωρία που υποστηρίζει πως κάθε άνθρωπος έχει έναν διαφορετικό τρόπο να εκφράζει αλλά και να αντιλαμβάνεται την αγάπη. Οι πέντε βασικές γλώσσες είναι ο ποιοτικός χρόνος, τα λόγια επιβεβαίωσης, οι πράξεις φροντίδας, τα δώρα και η σωματική επαφή.

Αν και δεν αποτελεί επιστημονικό μοντέλο, έχει βοηθήσει πολλούς ανθρώπους να παρατηρήσουν πιο προσεκτικά τις σχέσεις τους. Γιατί πολλές φορές δεν λείπει η αγάπη. Λείπει ο τρόπος να φτάσει στον άνθρωπο που έχουμε απέναντί μας.

Ίσως, τελικά, το μεγαλύτερο δώρο που μπορούμε να κάνουμε στους ανθρώπους που αγαπάμε είναι να μάθουμε να μιλάμε λίγο καλύτερα τη δική τους γλώσσα.

Πότε το αντιλήφθηκα εγώ;

Πρωτοασχολήθηκα με το θέμα όταν η μεγάλη μου κόρη ήταν περίπου πέντε ετών. Θυμάμαι να ψάχνω τρόπους για να την καταλαβαίνω καλύτερα. Ήθελα να μάθω τι είναι αυτό που την κάνει να νιώθει πραγματικά αγαπημένη και ασφαλής. Όσο περισσότερο διάβαζα, τόσο περισσότερο καταλάβαινα ότι δεν αγαπάμε όλοι με τον ίδιο τρόπο. Κυρίως, όμως, δεν λαμβάνουμε όλοι την αγάπη με τον ίδιο τρόπο.

Δεν σημαίνει ότι ο καθένας μας έχει μόνο μία γλώσσα αγάπης. Οι περισσότεροι αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας σε περισσότερες από μία. Συνήθως, όμως, υπάρχει μία που ξεχωρίζει λίγο περισσότερο από τις υπόλοιπες. Και πιστεύω πως αυτή μπορεί να αλλάζει όσο μεγαλώνουμε, καθώς αλλάζουν οι εμπειρίες, οι σχέσεις και οι ανάγκες μας.

Χρειάστηκαν χρόνια για να καταλάβω ποια είναι η κυρίαρχη γλώσσα της μεγάλης μου κόρης. Δεν ήταν τόσο εύκολο όσο νόμιζα. Άλλες φορές πίστευα πως ήταν τα λόγια, άλλες οι πράξεις, άλλες τα μικρά δώρα. Παρατηρούσα, δοκίμαζα, άλλαζα γνώμη.

Μέχρι που συνειδητοποίησα ότι αυτό που έχει περισσότερο ανάγκη είναι ο ποιοτικός χρόνος.

Όχι απλώς να είμαστε στον ίδιο χώρο. Να είμαστε πραγματικά μαζί. Να αφήσω το κινητό στην άκρη, να σταματήσω για λίγο να σκέφτομαι τις υποχρεώσεις και να της χαρίσω την απόλυτη προσοχή μου. Να κάνουμε μια βόλτα, να παίξουμε, να μιλήσουμε, να γελάσουμε. Είναι ίσως η πιο πολύτιμη, αλλά και η πιο απαιτητική γλώσσα αγάπης μέσα στην καθημερινότητα μιας οικογένειας. Γιατί ο χρόνος είναι πάντα το πιο δυσεύρετο δώρο.

Η μικρή μου κόρη, αντίθετα, είναι παιδί της αγκαλιάς. Ένα χάδι, ένα φιλί, το να κουρνιάσει δίπλα μου στον καναπέ, της αρκούν για να νιώσει ότι όλα είναι στη θέση τους. Είναι ο δικός της τρόπος να γεμίζει την καρδιά της.

Και κάπου εκεί άρχισα να αναρωτιέμαι και για μένα.

Νομίζω πως δείχνω την αγάπη μου έμπρακτα. Μου αρέσει να φροντίζω, να βοηθάω, να σκέφτομαι μικρές εκπλήξεις, να κάνω δώρα χωρίς ιδιαίτερη αφορμή. Έτσι εκφράζω όσα νιώθω. Όταν όμως έρχεται η σειρά μου να δεχτώ αγάπη, αυτό που με αγγίζει περισσότερο είναι η αγκαλιά. Η επαφή. Ένα χέρι που θα πιάσει το δικό μου χωρίς να χρειαστεί να ειπωθεί τίποτα.

Και τότε κατάλαβα κάτι που, όσο απλό κι αν ακούγεται, μπορεί να αλλάξει πολλές σχέσεις.

Συχνά αγαπάμε τους ανθρώπους με τον τρόπο που ξέρουμε εμείς να αγαπάμε. Όχι απαραίτητα με τον τρόπο που έχουν ανάγκη εκείνοι.

Γι’ αυτό πιστεύω πως αξίζει να αφιερώσουμε λίγο χρόνο και να παρατηρήσουμε.

Πότε φωτίζεται το πρόσωπο του παιδιού μας; Τι ζητά όταν φοβάται ή στεναχωριέται; Πώς μας δείχνει εκείνο την αγάπη του; Και, ίσως το πιο δύσκολο ερώτημα… ποια είναι η δική μας γλώσσα;

Δεν χρειάζεται να βρούμε όλες τις απαντήσεις μέσα σε μία μέρα. Αρκεί να αρχίσουμε να ακούμε λίγο πιο προσεκτικά τους ανθρώπους που αγαπάμε.

Ίσως τελικά η αγάπη να μη μετριέται από το πόσο μεγάλη είναι, αλλά από το αν φτάνει στον άλλον έτσι όπως την έχει ανάγκη.

Ίσως γι’ αυτό αγαπώ τόσο τις ιστορίες που μιλούν για τις ανθρώπινες σχέσεις. Και ίσως γι’ αυτό, γράφοντας το νέο μου μυθιστόρημα, «Δώσε μου το χέρι σου», επιστρέφω ξανά και ξανά στην ίδια σκέψη: ότι μερικές φορές ένας άνθρωπος δεν χρειάζεται να του λύσεις όλα τα προβλήματα. Χρειάζεται απλώς να βρεθεί κάποιος που θα του απλώσει το χέρι με τον τρόπο που εκείνος μπορεί να το νιώσει.

Η ερώτηση:

Εσείς έχετε αναρωτηθεί ποτέ ποια είναι η δική σας γλώσσα της αγάπης; Και ποια πιστεύετε ότι είναι του παιδιού σας ή των ανθρώπων που αγαπάτε περισσότερο; Θα χαρώ πολύ να διαβάσω τις σκέψεις σας στα σχόλια. Ίσως, μέσα από τις εμπειρίες μας, μάθουμε όλοι να αγαπάμε λίγο πιο συνειδητά.

Σημείωση: Το άρθρο βασίζεται στη γνωστή θεωρία των «Πέντε Γλωσσών της Αγάπης», η οποία χρησιμοποιείται ευρέως ως εργαλείο αυτοπαρατήρησης και επικοινωνίας στις σχέσεις. Δεν αποτελεί επιστημονικό μοντέλο της ψυχολογίας, μπορεί όμως να προσφέρει μια ενδιαφέρουσα αφορμή για να παρατηρήσουμε καλύτερα τον εαυτό μας και τους ανθρώπους που αγαπάμε.