Οι άνθρωποι που μας δανείζουν λίγη από την πίστη τους

Κάποιες περίοδοι στη ζωή μας είμαστε απολύτως βέβαιοι για τον δρόμο που έχουμε επιλέξει. Ξέρουμε τι θέλουμε, πού πηγαίνουμε και, ακόμη κι αν τα πράγματα δυσκολεύουν, συνεχίζουμε.

Υπάρχουν όμως και οι άλλες μέρες.

Εκείνες που κοιτάζουμε όσα έχουμε κάνει και ξαφνικά τίποτα δεν μας φαίνεται αρκετό. Που μια αποτυχία, μια απόρριψη ή ακόμη κι ένα απλό σχόλιο αρκεί για να φέρει στην επιφάνεια όλες εκείνες τις αμφιβολίες που νομίζαμε ότι είχαμε αφήσει πίσω μας.

«Μήπως δεν μπορώ;»

«Μήπως έκανα λάθος;»

«Μήπως τελικά δεν είμαι αρκετά καλή;»

Νομίζω πως όλοι έχουμε βρεθεί κάποια στιγμή εκεί. Και όσο μεγαλώνω, τόσο περισσότερο καταλαβαίνω ότι η αυτοπεποίθηση δεν είναι μια μόνιμη κατάσταση. Δεν την κατακτάς μια μέρα και την κρατάς για πάντα. Άλλοτε περισσεύει κι άλλοτε εξαφανίζεται ακριβώς τη στιγμή που τη χρειάζεσαι περισσότερο.

Και τότε είναι που αποκτούν σημασία οι άνθρωποι γύρω μας.

Όχι απαραίτητα εκείνοι που θα μας πουν ότι όλα τα κάνουμε τέλεια. Προσωπικά, δεν πιστεύω ότι αυτό είναι στήριξη. Έχουμε ανάγκη και από ανθρώπους που θα μας πουν την αλήθεια, που θα διαφωνήσουν μαζί μας, που ίσως μας προειδοποιήσουν όταν βλέπουν ότι κάτι δεν πηγαίνει καλά.

Υπάρχουν όμως κάποιοι που ξέρουν να κάνουν κάτι ακόμη πιο σημαντικό.

Να μας θυμίζουν ποιοι είμαστε όταν εμείς το ξεχνάμε.

Να μας δανείζουν, για λίγο, λίγη από τη δική τους πίστη.

Όταν κάποιος πιστεύει για δύο

Δεν χρειάζονται πάντα μεγάλες κουβέντες. Μερικές φορές είναι ένα «συνέχισε». Ένα μήνυμα την κατάλληλη στιγμή. Ένα τηλεφώνημα. Ένας άνθρωπος που θα ακούσει για εκατοστή φορά τον ίδιο φόβο χωρίς να μας κάνει να νιώσουμε ότι τον κουράσαμε.

Κάποιος που θα πει:

«Εγώ πιστεύω σ’ εσένα».

Και μπορεί εκείνη τη στιγμή εμείς να μην τον πιστεύουμε καθόλου.

Κρατάμε όμως τη φράση κάπου μέσα μας, κρατάμε κάτι σαν αποθήκη.

Τη βάζουμε κάπου στην άκρη και επιστρέφουμε σε αυτή όταν τα πράγματα δυσκολεύουν.

Στη δική μου ζωή έχω μάθει πόσο σημαντικοί είναι αυτοί οι άνθρωποι. Ειδικά όταν αποφασίζεις να αλλάξεις δρόμο, να ξεκινήσεις κάτι από την αρχή ή να κυνηγήσεις ένα όνειρο που δεν συνοδεύεται από καμία εγγύηση επιτυχίας.

Τότε οι αμφιβολίες δεν έρχονται μόνο από μέσα μας. Έρχονται και απ’ έξω.

Θα ακούσεις το «είσαι σίγουρη;», το «και αν δεν πετύχει;», ίσως και το «τι δουλειά έχεις εσύ με αυτό;».

Και, για να είμαστε δίκαιοι, πολλές φορές οι άνθρωποι που τα λένε δεν έχουν κακή πρόθεση. Μπορεί απλώς να φοβούνται για εμάς. Μπορεί να βλέπουν τον κόσμο διαφορετικά.

Αλλά όταν ήδη παλεύεις με τις δικές σου ανασφάλειες, δεν είναι δύσκολο οι φωνές των άλλων να γίνουν πιο δυνατές από τη δική σου.

Γι’ αυτό χρειάζεσαι κάπου κοντά σου και την άλλη φωνή.

Εκείνη που θα σου πει: «Δοκίμασε».

Δεν χρειάζεται να μας κρατούν για πάντα

Υπάρχει κάτι ακόμη που θεωρώ σημαντικό.

Οι άνθρωποι αυτοί δεν έρχονται για να περπατήσουν τον δρόμο αντί για εμάς.

Δεν μπορούν να γράψουν το βιβλίο μας, να πάρουν τις αποφάσεις μας, να αντιμετωπίσουν τις αποτυχίες μας ή να σηκωθούν στη θέση μας.

Μπορούν όμως να είναι εκεί μέχρι να ξαναβρούμε την ισορροπία μας.

Σαν ένα χέρι που απλώνεται όχι για να μας τραβήξει σε όλη τη διαδρομή, αλλά για να μας βοηθήσει να σταθούμε ξανά όρθιοι.

Και κάποια στιγμή το αφήνουμε.

Όχι επειδή δεν το χρειαζόμαστε πια στη ζωή μας, αλλά επειδή καταφέραμε να πάρουμε πίσω τη δική μας πίστη.

Ίσως, μάλιστα, αυτό να είναι και το ωραιότερο κομμάτι: κάποτε έρχεται η σειρά μας να κάνουμε το ίδιο για κάποιον άλλον.

Να γίνουμε εμείς το μήνυμα που θα φτάσει την κατάλληλη στιγμή. Η φωνή που θα πει «μην τα παρατάς ακόμη». Ο άνθρωπος που θα πιστέψει για δύο, μέχρι ο άλλος να μπορέσει και πάλι να πιστέψει για τον εαυτό του.

Γιατί κανείς μας δεν είναι δυνατός κάθε μέρα.

Και ευτυχώς δεν χρειάζεται να είναι.

Αρκεί, στις δύσκολες μέρες, να υπάρχει κάπου ένα χέρι που να απλώνεται προς το μέρος μας.

Κι όταν έρθουν οι καλύτερες, να θυμηθούμε να απλώσουμε κι εμείς το δικό μας.