Υπάρχουν φορές που με ρωτούν τι βιβλία μου αρέσει να διαβάζω και πάντα δυσκολεύομαι να απαντήσω με μία μόνο λέξη ή ένα συγκεκριμένο είδος. Γιατί, τελικά, δεν διαβάζω μόνο ιστορίες. Διαβάζω συναισθήματα, ανθρώπους, εποχές, ζωές που ίσως δεν θα ζήσω ποτέ αλλά μπορώ να τις νιώσω μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου. Όποιος διαβάζει, λένε, πως ζει χίλιες ζωές. Από πάντα με κέρδιζαν οι μεγάλες ιστορίες αγάπης. Όχι απαραίτητα οι τέλειες ή οι εύκολες. Ίσως περισσότερο εκείνες που έχουν δυσκολίες, ανατροπές, λάθη και σιωπές. Εκείνες που σε κάνουν να θυμώνεις, να συγκινείσαι, να αγωνιάς. Μου αρέσουν οι ήρωες που αγαπούν αληθινά, ακόμα κι όταν δεν ξέρουν πώς να το δείξουν. Ίσως γιατί οι πιο δυνατές ιστορίες αγάπης δεν είναι ποτέ μόνο για τον έρωτα. Είναι για την απώλεια, τη μοναξιά, τη συγχώρεση, την ανάγκη να ανήκεις κάπου. Την ίδια αγάπη έχω και για το κοινωνικό μυθιστόρημα. Για τα βιβλία που κοιτούν την πραγματικότητα κατάματα. Που μιλούν για οικογένειες, κοινωνικές δυσκολίες, ανθρώπινες σχέσεις, για όλα εκείνα που συναντάμε καθημερινά αλλά συχνά προσπερνάμε. Είναι τα βιβλία που πολλές φορές με προβληματίζουν περισσότερο και με κάνουν να σκέφτομαι. Και νομίζω πως αυτά είναι τα βιβλία που μένουν τελικά περισσότερο μέσα μας.
Τα τελευταία χρόνια μπήκαν δυναμικά στη ζωή μου και τα αστυνομικά μυθιστορήματα. Κάποτε πίστευα πως διαβάζω ένα αστυνομικό μόνο για να μάθω ποιος είναι ο ένοχος. Τελικά κατάλαβα πως τα καλά αστυνομικά δεν είναι μόνο ένα μυστήριο. Είναι χαρακτήρες, κρυμμένα τραύματα, ανθρώπινες αδυναμίες. Είναι η αγωνία, η ατμόσφαιρα, το παιχνίδι του μυαλού που σε κάνει να μη θέλεις να αφήσεις το βιβλίο από τα χέρια σου.
Και όσο περνούν τα χρόνια, νιώθω όλο και μεγαλύτερη ανάγκη να επιστρέφω στους κλασικούς Έλληνες συγγραφείς. Να ξαναδιαβάζω έργα που ίσως παλιότερα δεν μπορούσα να καταλάβω πραγματικά. Σήμερα τα διαβάζω αλλιώς. Με περισσότερη προσοχή και θαυμασμό. Για τη γλώσσα, τις εικόνες, την απλότητα με την οποία κατάφερναν να πουν τόσο βαθιά πράγματα.
Ίσως τελικά αυτό να ψάχνω πάντα στα βιβλία. Κάτι αληθινό. Κάτι που θα με αγγίξει, θα μου αφήσει μια σκέψη, μια εικόνα ή ένα συναίσθημα που θα κουβαλάω και μετά την τελευταία σελίδα.
©elenimantadaki, Μάιος 2026