Η Ρουτίνα μου στο Γράψιμο: Χώρος, Ώρα και Έμπνευση
Πολλοί με ρωτάνε πού γράφω και πότε βρίσκω χρόνο. Η αλήθεια είναι ότι η ρουτίνα μου δεν ήρθε έτοιμη, τη διαμόρφωσα μέσα από ανάγκη, δοκιμές και αρκετές παραχωρήσεις.
Ο Χώρος που Έφτιαξα για Μένα
Για καιρό έγραφα στην τραπεζαρία. Είχα μετατρέψει το τραπέζι σε άτυπο γραφείο, το λάπτοπ στη μία άκρη, τα σημειωματάρια στην άλλη, και η ζωή του σπιτιού να κυλά γύρω μου. Λειτουργούσε, αλλά ήξερα ότι χρειαζόμουν κάτι δικό μου.
Έτσι αποφάσισα να κάνω μια μεγάλη αλλαγή. Στο δωμάτιό μου υπήρχε το έπιπλο της τουαλέτας που όλες η γυναίκες έχουμε στην κρεβατοκάμαρά μας, στη θέση του λοιπόν εγώ έβαλα βιβλιοθήκη και γραφείο. Μια γωνιά που ανήκει αποκλειστικά στο γράψιμο. Δεν είναι μεγάλη μα την έφτιαξα ακριβώς όπως ήθελα και είναι δική μου. Κάθε φορά που κάθομαι εκεί, το μυαλό μου ξέρει τι ώρα είναι , ώρα για λέξεις. Τα βιβλία γύρω μου δεν είναι απλώς διακοσμητικά. Είναι συντροφιά. Μου θυμίζουν γιατί αγάπησα τη γραφή από την αρχή
Πότε Γράφω
Είμαι μαμά, και αυτό σημαίνει ότι ο χρόνος μου δεν είναι ποτέ απόλυτα δικός μου. Δεν το αλλάζω αυτό για τίποτα, αλλά έμαθα να βρίσκω τις ρωγμές στην ημέρα. Γράφω βράδυ ή χαράματα, όταν τα παιδιά κοιμούνται. Το διάλεξα αυτό συνειδητά: δεν θέλω να χάνω στιγμές τους για να γράφω. Η γραφή μπορεί να περιμένει μέχρι να ησυχάσει το σπίτι. Εκείνες οι ώρες έχουν μια ιδιαίτερη ηρεμία, δεν χτυπά τηλέφωνο, δεν ζητά κανείς τίποτα, και η σκέψη μπορεί επιτέλους να ξεδιπλωθεί. Τα χαράματα ειδικά έχουν κάτι μαγικό. Η ημέρα δεν έχει ακόμα αρχίσει και εσύ έχεις ήδη δημιουργήσει κάτι.
Η Έμπνευση Είναι Παντού – Αρκεί να την Προσέχεις
Δεν πιστεύω στην έμπνευση που έρχεται μόνο σε ησυχία και απομόνωση. Η δική μου έρχεται μέσα στη φασαρία της καθημερινότητας. Μια κουβέντα στο σούπερ μάρκετ. Μια φράση που είπε το παιδί μου. Ένα βλέμμα στον δρόμο. Ένα τραγούδι στο ραδιόφωνο. Οτιδήποτε μπορεί να γίνει σπόρος για μια ιδέα, αν φυσικά έχεις μάθει να το παρατηρείς.
Γι’ αυτό κρατάω σημειώσεις όλη μέρα. Στο κινητό μου, σε ένα απλό αρχείο Notes ή στο μικρό σημειωματάριο που υπάρχει πάντα μέσα στην τσάντα μου, δώρο από τις κόρες μου για τα περασμένα Χριστούγεννα. Δεν είναι πάντα ολοκληρωμένες σκέψεις. Μερικές φορές είναι μια μόνο λέξη, μια εικόνα, μια ερώτηση που με απασχολεί. Αλλά όταν κάθομαι το βράδυ να γράψω, έχω ήδη υλικό, γιατί η μέρα μου το έδωσε.
Το Πιο Σημαντικό Συστατικό
Δεν θα μπορούσα να ακολουθώ αυτή τη ρουτίνα χωρίς ένα πράγμα: ανθρώπους που με στηρίζουν. Έχω δίπλα μου ανθρώπους που πιστεύουν στα όνειρά μου και αυτό κάνει τη διαφορά όταν η κούραση βαραίνει και η αμφιβολία χτυπά την πόρτα.
Η γραφή είναι μοναχική πράξη, αλλά δεν χρειάζεται να είσαι μόνος στο ταξίδι.
Αν είσαι κι εσύ κάποιος που γράφει ανάμεσα στις ευθύνες της ζωής, να ξέρεις ότι δεν χρειάζεσαι τέλειες συνθήκες. Χρειάζεσαι μια γωνιά, μια ώρα, και την απόφαση να εμφανίζεσαι.
©elenimantadaki, Ιούνιος 2026