Καλοκαίρι με την Άννα

Η Άννα σκόνταψε στη φραγκοσυκιά και ούρλιαξε σαν να την είχε τσιμπήσει σκορπιός, κι εγώ γελούσα τόσο που δεν μπορούσα να την τραβήξω πίσω. Μια ακρίδα πήδηξε ανάμεσά μας σαν να ήθελε κι αυτή να μπει στο αστείο, κι αυτό ήταν αρκετό να ξεχάσουμε τι είχαμε σχεδιάσει. Αντί για βόλτα, γυρίσαμε σέρνοντας τα πόδια στο δωμάτιο, ορκιζόμενες πως αύριο θα σηκωνόμασταν νωρίς για την αυγή. Ξυπνήσαμε πράγματι τα χαράματα, κι όμως κοιμηθήκαμε ξανά στην άμμο μέχρι το μεσημέρι. Το ηλιοβασίλεμα μας βρήκε με τα πόδια στο νερό, τρώγοντας καρπούζι. Και το βράδυ, δύο μοχίτο στο μπαλκόνι, χαμογελαστές, χωρίς άλλο σχέδιο από το να χαρούμε τη στιγμή.

Υ.Γ.: Αυτό το διήγημα γράφτηκε μετά από την αποδοχή μιας πρόκλησης από τη συγγραφέα Κέλλυ Νικολαίδου στη σελίδα της Γράφω θα πει μοιράζομαι-Kelly Nikolaidou