Την Τρίτη 21/04 βρέθηκα στο 20ο Δημοτικό σχολείο Κερατσινίου για να μιλήσουμε για τα «Τρελά Πατίνια στον κόσμο των κανόνων». Η επίσκεψη αυτή πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του μαθήματος της Γλώσσας, στην ενότητα «Προσκαλώ έναν συγγραφέα στο σχολείο μου» , μια πρωτοβουλία που αποδεικνύει πόσο ζωντανά μπορεί να γίνει ένα βιβλίο μέσα στην τάξη.
Από την πρώτη στιγμή κατάλαβα πως δεν επρόκειτο για μια απλή παρουσίαση. Τα παιδιά δεν είχαν έρθει απλώς να ακούσουν. Είχαν ήδη δουλέψει πάνω στο βιβλίο, σε ομάδες, με τρόπο ουσιαστικό και δημιουργικό.
Με συγκίνησε βαθιά το γεγονός ότι μου παρουσίασαν ακόμη και το βιογραφικό μου, με τη δική τους ματιά, και μου έκαναν ερωτήσεις , ειλικρινείς, αυθόρμητες, γεμάτες περιέργεια. Ερωτήσεις που δεν ζητούσαν απλώς απαντήσεις, αλλά άνοιγαν έναν πραγματικό διάλογο.
Και ύστερα ήρθαν οι δημιουργίες τους.
Ζωγραφιές εμπνευσμένες από τα «πατίνια», σκέψεις γύρω από τους κανόνες, μικρές ιστορίες και προσωπικές ερμηνείες. Κάθε ομάδα είχε βάλει μέσα κάτι δικό της, κάτι αληθινό. Δεν υπήρχαν «σωστά» και «λάθος» υπήρχαν μόνο παιδικές φωνές που ήθελαν να ακουστούν.
Μου χάρισαν γράμματα και ζωγραφιές. Μικρά, πολύτιμα δώρα, που κουβαλούν μέσα τους μια καθαρότητα που δύσκολα συναντά κανείς αλλού. Τα κράτησα με συγκίνηση, γνωρίζοντας πως πίσω από το κάθε ένα υπάρχει ένα παιδί που ένιωσε, που σκέφτηκε, που συνδέθηκε.
Σε αυτές τις στιγμές, συνειδητοποιείς κάτι πολύ απλό αλλά βαθύ: τα παιδιά δεν χρειάζονται πολλά για να εμπνευστούν. Χρειάζονται χώρο. Χρειάζονται εμπιστοσύνη. Και την ευκαιρία να εκφραστούν ελεύθερα.
Για έναν συγγραφέα, αυτή η εμπειρία δεν είναι επιβεβαίωση. Είναι υπενθύμιση. Ότι οι ιστορίες δεν τελειώνουν όταν γράφονται συνεχίζουν να ζουν μέσα από εκείνους που τις διαβάζουν.
Και φυσικά, τίποτα από αυτά δεν θα υπήρχε χωρίς τους εκπαιδευτικούς. Εκείνους που με φροντίδα και έμπνευση μετατρέπουν ένα μάθημα σε εμπειρία και ένα βιβλίο σε αφορμή για δημιουργία.
Φεύγοντας, κράτησα κάτι πολύ περισσότερο από μια όμορφη ανάμνηση. Κράτησα τη χαρά της συνάντησης. Και μια πολύτιμη υπενθύμιση για το γιατί αξίζει να συνεχίζουμε να γράφουμε.
Ίσως τελικά, αυτές οι συναντήσεις να μην είναι μόνο για να γνωρίσουν τα παιδιά τον συγγραφέα…
Αλλά για να θυμηθεί ο συγγραφέας γιατί ξεκίνησε.