Πόσες ταμπέλες σου φόρεσαν

Πόσες ταμπέλες σου φόρεσαν σήμερα; Ξύπνησες το πρωί και πριν ακόμα καλά καλά ανοίξεις τα μάτια σου για να πιεις την πρώτη γουλιά καφέ, ο κόσμος είχε ήδη προλάβει να αποφασίσει ποια είσαι. Μητέρα ή καριερίστρια, δυναμική ή απλώς δύσκολη, ευαίσθητη ή μήπως αδύναμη. Πάντα κάτι πρέπει να είσαι και συνήθως το μέρος που σου δείχνουν για να σταθείς δεν είναι αυτό που εσύ διάλεξες. Έχουμε μάθει να ζούμε μέσα σε λέξεις που δεν διαλέξαμε ποτέ, ετικέτες που μας φόρεσαν άλλοι βιαστικά και πρόχειρα, σαν να προσπαθούσαν να χωρέσουν έναν ολόκληρο κόσμο σε μια στενή συσκευασία. Και το χειρότερο είναι πως μάθαμε να αναπνέουμε μέσα σε αυτές τις λέξεις, να τις κουβαλάμε σαν δεύτερο δέρμα και κάποιες φορές να τις πιστεύουμε κιόλας. Μα η αλήθεια αρνείται να χωρέσει σε μια μόνο έννοια. Μια γυναίκα είναι πολλές φωνές μαζί, είναι η αγκαλιά που παρηγορεί αλλά και η φωνή που διεκδικεί, η σιωπή που πονά και η κραυγή που αλλάζει τον κόσμο. Είναι αυτή η παράξενη μείξη αντοχής και ευθραυστότητας που δεν χρειάζεται να διαλέξει πλευρά, γιατί είναι και τα δύο την ίδια στιγμή.

Κι όμως κάθε μέρα κάποιος θα βρεθεί να σου ψιθυρίσει ή να σου φωνάξει τι πρέπει να είσαι. Αν δουλεύεις πολύ θα πουν πως παραμελείς, αν μένεις πίσω θα πουν πως δεν προσπαθείς, αν μιλάς έντονα θα σε βγάλουν επιθετική κι αν σωπαίνεις θα σε πουν ηττημένη. Είναι εξαντλητικό να σκέφτεσαι πόσες εκδοχές του εαυτού σου πρέπει να απολογηθούν τελικά. Κάπου εκεί ανάμεσα στις φωνές των άλλων υπάρχει μια άλλη φωνή, πιο ήσυχη και πιο αληθινή, που είναι η δική σου. Είναι εκείνη που θυμάται ποια ήσουν πριν σου πουν ποια οφείλεις να γίνεις. Αυτή η φωνή δεν ζητάει πολλά, ζητάει μόνο χώρο και σεβασμό και το δικαίωμα να υπάρχει χωρίς επεξηγήσεις.

Δεν χρειαζόμαστε άλλες ταμπέλες αλλά να μας επιτραπεί να υπάρχουμε χωρίς αυτές, να είμαστε τρυφερές χωρίς να μας λένε αδύναμες και δυνατές χωρίς να φοβίζουμε κανέναν. Η δύναμη μιας γυναίκας δεν είναι πάντα θορυβώδης ούτε απαραίτητα επαναστατική με τον τρόπο που τη φαντάζονται οι άλλοι. Συχνά είναι μια σιωπηλή επιμονή που κρύβεται στο αντέχω λίγο ακόμα, στο συνεχίζω και στο δεν ξεχνάω ποια είμαι. Είναι η γυναίκα που μεγαλώνει παιδιά και όνειρα στο ίδιο δωμάτιο, που παλεύει να σταθεί όρθια όταν όλα την τραβούν προς τα κάτω και που μαθαίνει να αγαπά τον εαυτό της σε έναν κόσμο που της έμαθε μόνο να αμφιβάλλει.

Και ναι είναι και η γυναίκα που κουράζεται και λυγίζει και λέει πως δεν αντέχει άλλο, γιατί η πραγματική δύναμη δεν είναι η απουσία αδυναμίας αλλά η ικανότητα να συνεχίζεις ακόμα κι όταν νιώθεις ότι δεν έχεις τίποτα άλλο να δώσεις. Αυτό που πρέπει να αλλάξει δεν είναι η γυναίκα αλλά ο τρόπος που την κοιτάμε. Πρέπει να σταματήσουμε να τη μετράμε με μέτρα που δεν την χωρούν και να την ορίζουμε μέσα από ρόλους που την πνίγουν. Η δικαιοσύνη ξεκινά από τα μικρά, από το πώς μιλάμε και πώς ακούμε τον άνθρωπο απέναντί μας, αφήνοντας τη γυναίκα να πει τη δική της ιστορία χωρίς διακοπές και διορθώσεις. Μέσα σε αυτή την ιστορία υπάρχει η αλήθεια της που δεν ζητάει έγκριση αλλά ζητάει μόνο να υπάρξει. Ίσως τελικά η μεγαλύτερη πράξη επανάστασης να μην είναι το να αποδείξεις κάτι σε κάποιον αλλά να σταθείς ήρεμα και να πεις πως δεν είσαι αυτό που σου είπαν αλλά αυτό που επέλεξες να γίνεις. Τότε είναι που οι ταμπέλες πέφτουν και μένει αυτό που πραγματικά αξίζει, μια γυναίκα ελεύθερη.