Το ενδεικτικό που μου θύμισε πόσο μεγάλωσαν
Σήμερα πήγα στο σχολείο για να πάρω το ενδεικτικό της κόρης μου. Μια διαδικασία που επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο και που, θεωρητικά, δεν διαφέρει πολύ από τις προηγούμενες. Κι όμως, κάθε Ιούνιο τη βιώνω διαφορετικά.
Κρατώντας εκείνο το χαρτί στα χέρια μου, δεν στάθηκα τόσο στους βαθμούς όσο στον χρόνο που πέρασε. Σκέφτηκα όλα όσα έζησε μέσα στη χρονιά, όσα έμαθε, όσα κατάφερε, τις μικρές και μεγάλες νίκες της. Και κυρίως συνειδητοποίησα πως από τον Σεπτέμβριο θα είναι πια στην Πέμπτη Δημοτικού.
Πέμπτη Δημοτικού!
Το λέω και ακόμα μου φαίνεται απίστευτο.
Γιατί στο μυαλό μου υπάρχουν ακόμη ολοζώντανες οι εικόνες από την πρώτη της μέρα στο σχολείο. Η σχολική τσάντα που έμοιαζε μεγαλύτερη από την πλάτη της, η αγωνία για το άγνωστο, ο ενθουσιασμός της για το καινούργιο ξεκίνημα. Θυμάμαι να την κοιτάζω να περνά την πόρτα του σχολείου και να αναρωτιέμαι πώς θα είναι τα χρόνια που έρχονται.
Και ξαφνικά, χωρίς να καταλάβω πότε συνέβη, έχουν περάσει τέσσερα ολόκληρα χρόνια.
Το μικρό κοριτσάκι που κρατούσα από το χέρι έχει γίνει ένα δεκάχρονο παιδί με άποψη, όνειρα, χιούμορ και χαρακτήρα. Ένα παιδί που μεγαλώνει λίγο περισσότερο κάθε μέρα και μου θυμίζει πόσο γρήγορα κυλά ο χρόνος όταν τον μετράς μέσα από τα μάτια των παιδιών σου.
Την ίδια στιγμή, η ζωή ετοιμάζεται να μου χαρίσει μια ακόμη δυνατή συγκίνηση. Η μικρή μου κόρη θα περάσει τον Σεπτέμβριο για πρώτη φορά την πόρτα του Δημοτικού ως μαθήτρια της Α’ τάξης.
Εκεί που η μία διαδρομή προχωρά προς τις μεγαλύτερες τάξεις, μια άλλη μόλις ξεκινά.
Και κάπως έτσι βρίσκομαι ανάμεσα σε δύο διαφορετικές εικόνες. Από τη μία το παιδί που μεγαλώνει και ανοίγει όλο και περισσότερο τα φτερά του. Από την άλλη το μικρό παιδί που ετοιμάζεται να κάνει τα πρώτα του βήματα σε έναν καινούργιο κόσμο.
Ίσως γι’ αυτό η τελευταία μέρα του σχολείου να είναι τόσο φορτισμένη για πολλούς γονείς. Δεν είναι μόνο η ολοκλήρωση μιας σχολικής χρονιάς. Είναι μια υπενθύμιση ότι ο χρόνος προχωρά, είτε είμαστε έτοιμοι είτε όχι.
Μέσα σε αυτές τις σκέψεις δεν μπορώ να μην σταθώ στους ανθρώπους που συνόδευσαν την κόρη μου σε αυτό το ταξίδι. Στους εκπαιδευτικούς που βρέθηκαν καθημερινά δίπλα της, που τη βοήθησαν να εξελιχθεί, να αποκτήσει γνώσεις αλλά και αυτοπεποίθηση.
Ιδιαίτερα, όμως, νιώθω την ανάγκη να ευχαριστήσω τη δασκάλα της.
Πριν από τέσσερα χρόνια υποδέχθηκε ένα μικρό πρωτάκι. Ένα παιδί γεμάτο περιέργεια, ερωτήσεις, ανασφάλειες και ενθουσιασμό. Το αγκάλιασε κυριολεκτικά και μεταφορικά. Ήταν εκεί στις πρώτες δυσκολίες, στις πρώτες επιτυχίες, στις στιγμές που χρειαζόταν ενθάρρυνση, στις στιγμές που χρειαζόταν απλώς κάποιον να πιστέψει σε εκείνη.
Και τώρα, τέσσερα χρόνια μετά, ανοίγει τα χέρια της για να την αφήσει να συνεχίσει τον δρόμο της.
Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να προσφέρει ένας δάσκαλος. Να παίρνει ένα παιδί από το χέρι όταν το χρειάζεται και, όταν έρθει η ώρα, να το αφήνει να προχωρήσει μόνο του, έχοντας φροντίσει να του δώσει όλα τα εφόδια που μπορεί.
Οι περισσότεροι άνθρωποι θυμούνται λίγους μόνο δασκάλους από τα σχολικά τους χρόνια. Όχι απαραίτητα εκείνους που δίδασκαν καλύτερα το μάθημά τους, αλλά εκείνους που τους έκαναν να νιώσουν ασφαλείς, σημαντικοί και ικανοί. Εκείνους που άφησαν ένα αποτύπωμα στην καρδιά τους.
Και αυτό το αποτύπωμα μένει για πάντα.
Καθώς επιστρέφαμε σήμερα από το σχολείο, συνειδητοποίησα πως η συγκίνηση αυτής της ημέρας δεν αφορά μόνο τα παιδιά. Αφορά και εμάς τους μεγάλους. Γιατί κάπου μέσα μας υπάρχει ακόμη εκείνο το παιδί που περίμενε με ανυπομονησία το τελευταίο κουδούνι του Ιουνίου.
Το παιδί που έβγαινε από το σχολείο με την αίσθηση ότι ολόκληρο το καλοκαίρι το περίμενε μπροστά του.
Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο όμορφο κομμάτι της τελευταίας σχολικής ημέρας. Ότι για λίγο μας επιτρέπει να κοιτάξουμε τα παιδιά μας, να καμαρώσουμε τον δρόμο που έχουν διανύσει και ταυτόχρονα να θυμηθούμε το παιδί που κάποτε ήμασταν κι εμείς.
elenimantadaki, Ιούνιος 2026